“Wat jammer dat er in onze kerk niet meer over Israel gesproken zal worden...” Dat was de hartenkreet die ik in verschillende gesprekken op me afkreeg in mei van dit jaar. Ik heb aan de mensen die dat zeiden uitgelegd dat dat niet het geval zou zijn. We gaan het zeker hebben over Israel, God’s oogappel. Hoe kan het nou zijn dat je het daar niet over hebt?

U kunt zich nog wel herinneren dat ik vlak voor de vakantie mijn boosheid met u deelde over die vreselijke schietpartij in Noorwegen. Ik deelde toen met u dat ik daarover een ingezonden brief zou laten plaatsen in het Noord hollands dagblad. Hieronder treft u die brief aan. Hij is geplaatst in de krant van 11 augustus.

Paulus schrijft over zijn presentatie vaardigheden. En ik heb zo maar het idee dat hij het in onze tijd niet ver geschopt zou hebben. “Geen welsprekendheid, geen wijsheid, angstig en onzeker”. Geen kwalificaties waarmee je het echt gaat redden als spreker. Zoek maar snel een ander beroep.

Het hoort bij deze tijd om uit te zien naar mensen waar je tegenop kunt kijken. Mensen die iets te vertellen hebben en die krachtig leiderschap tonen. Tegelijkertijd wil je dat die leiders dicht bij je staan en dat ze als het ware je vriend zijn. Dat is niet alleen zo bij het bedrijf of de organisatie waar u misschien werkt. Dat is ook zo in de kerken vandaag de dag.