U kunt zich nog wel herinneren dat ik vlak voor de vakantie mijn boosheid met u deelde over die vreselijke schietpartij in Noorwegen. Ik deelde toen met u dat ik daarover een ingezonden brief zou laten plaatsen in het Noord hollands dagblad. Hieronder treft u die brief aan. Hij is geplaatst in de krant van 11 augustus.

***

"Anders Breivik, die jonge blonde Noorman die zoveel doden op zijn geweten heeft, beweert van zich zelf dat hij christen is. Hebt u dat ook gehoord, of gelezen in de kranten?  Hebt u zich ook afgevraagd of zoiets wel te rijmen valt; een ziekelijke visie ontwikkelen en 77 (jonge) mensen de dood injagen en christen zijn? Hebt u daar geen vragen bij gesteld? Nee? Nou, troost u: heel veel mensen niet ! In de media werden ook nauwelijks vragen gesteld over het christen zijn van Breivik. Het lijkt er zelfs op dat het een best kan samengaan met het andere. Christen zijn en extremisme; ja zeker…moet kunnen.

Ik wordt daar kwaad om. Nu wil ik niet beweren dat er onder de vlag van het christendom geen ellendige dingen zijn gebeurd. Ook in deze tijd nog bevechten gelovigen uit verschillende richtingen ( zie Ierland) elkaar tot de dood er op volgt.  Toch maakt het uitblijven van de vraag naar het christen zijn van Breivik me kwaad. Om 2 redenen:

In de eerste plaats omdat het voor zoete koek aannemen van de bewering een stigmatiserende werking kan hebben:  “Breivik is christen; pas dus maar op met alle christenen”!  Dat op zichzelf roept ook aparte effecten op. Zo beluisterde ik een recent radio interview waarin een jong meisje melde dat ze christen was en dat ze deze vakantie een uitdagende tekst op haar shirt wilde laten afdrukken.  Om de mensen op vakantie te laten weten dat ze gelovig was. O, zei de interviewster, dat wordt zeker: `dood aan alle atheïsten´. Ongetwijfeld schertsend bedoeld, maar ook misplaatst en de connectie met Breivik leek snel te zijn gemaakt.

Zo’n gedachte legt een verband met de narigheid die minderheidsgroeperingen  (en christenen zijn dit inmiddels ook) in Nederland kunnen meemaken. Een persoon uit de groep doet iets dat niet door de beugel kan en van de weeromstuit, zonder dat goed gekeken wordt naar wat er echt aan de hand is,  zijn alle leden van die groep niet oké.  Marokkanen in Nederland zullen er zeker over mee kunnen praten. Is dat de weg die we met christenen ook op gaan?

In de tweede plaats omdat die schijnbare onverschilligheid achter het uitblijven van de vraag naar het christen zijn van Breivik, het belang van de christelijke levensstijl in de samenleving lijkt te marginaliseren. En daar verzet ik mij  tegen.  Jezus Christus staat bekend om Zijn zachtmoedigheid en nederigheid. Hij leerde mensen wat liefde werkelijk is. Van die Jezus hou ik.  Wie Hij is kunt u verder lezen in de Bijbel. Op geen enkele manier is Hij in verband te brengen met moord op medemensen.  Als iemand Hem sloeg, keerde Hij juist zijn andere wang toe. In de Bijbel staat dat Jezus zegt:  `Gelukkig de vredestichters, want zij zullen kinderen van God genoemd worden´.  Dat is het kenmerk van de christenen. Geen terreur, geen moordpartijen. Maar vredestichten, goed doen, zorgen en helpen. Hulp bieden aan slachtoffers waar dan ook.  Ik geloof dat we daar in deze kille wereld, waar mensen zich triest genoeg met gemak tot een Anders Breivik kunnen ontwikkelen, juist een enorme behoefte aan hebben.  Die levensstijl mag juist niet worden gemarginaliseerd.

Daarom: bedankt dat u deze brief even wilde lezen. Ik hoop dat het u tot nadenken ( en vragen) aanzet."