“En dan zal heel Israel worden gered” (Romeinen 11: 26)

“Wat jammer dat er in onze kerk niet meer over Israel gesproken zal worden...” Dat was de hartenkreet die ik in verschillende gesprekken op me afkreeg in mei van dit jaar. Ik heb aan de mensen die dat zeiden uitgelegd dat dat niet het geval zou zijn. We gaan het zeker hebben over Israel, God’s oogappel. Hoe kan het nou zijn dat je het daar niet over hebt? Alleen; er is nogal wat te doen over de manier waarop je tegen Israel aan kunt kijken. Het blijft tenslotte allemaal mensenwerk. Zo zijn er mensen die denken dat de kerk de plaats van Israel heeft overgenomen. De Joden hadden Jezus gekruisigd en hadden dus afgedaan. God's volk; dat was de kerk geworden. Dat standpunt heeft door de eeuwen heen geleid tot veel onverschilligheid, maar ook een vrijbrief gegeven voor antisemitisme en verschrikkelijke vervolgingen. Er zijn ook mensen die precies andersom redeneren en zeggen dat de gemeente van Christus, wij dus, een tussenfase in de tijd zijn, dat wij deel uitmaken van een hemelse opname en dat daarna,als we samen met de gemeente bij de Heer zijn, God weer met Zijn volk aan de slag gaat. Dat standpunt heeft ondermeer geleid tot kritiekloos en ook zionistisch omgaan met Israel, of juist desinteresse omdat het later toch wel goed zou komen.

Met beide interpretaties willen we als kerk niet bezig zijn. Dat leidt alleen maar tot vervelende discussies. We willen wel gezegd hebben dat Israel ontegenzeggelijk voor God betekenis heeft. Het is nog steeds Zijn oogappel. Voor ons geldt dat Israel de basis geeft voor ons geloof. We staan op dezelfde grond.  Paulus zegt het in de Romeinenbrief heel mooi: we zijn geënt op de edele olijfboom, die Israel heet, en samen delen we in de vruchtbaarheid van de wortel. En is het daarnaast niet zo dat Jezus zelf een Jood was en leerde uit de Thora, de wet en de Profeten? Geeft dat niet alle aanleiding om stil te staan en een echte ontmoeting aan te gaan met de Joodse leefwereld die zo bijzonder naar ons toekomt in het Oude Testament en die, als we hem meer gaan begrijpen, ons nog meer laat zien van Christus?

Paulus spreekt in Romeinen 11 van een Goddelijk geheim over de redding van Israel. Nogmaals, daar wordt veel over gespeculeerd en velen menen te weten hoe de toekomst van Israel in zijn werk gaat, wat eerst zal gebeuren en wat daarna, enz.  Ik zou zeggen: wees niet te stellig en laat dat maar in God´s handen. Wees in een ding wel stellig. Heb liefde voor het volk dat God van oudsher heeft uitgekozen! Verdiep je in hun geschiedenis! Ga de ontmoeting aan en verootmoedig je voor hetgeen ook kerken het volk door de eeuwen heen heeft aangedaan. Want op een of andere manier is God's weg met Israel nog lang niet afgelopen. Wis en waarachtig niet.

Zondag 2 oktober is Israel zondag, de verjaardag van de staat Israel. Dan zullen we ook in de kerk aandacht besteden aan dat kleine stipje land waar zoveel Joden naar toe gevlucht  zijn.  Niet speculatief, maar uit liefde en zoekend naar een vruchtbare relatie met  onze roots.