Tot voor kort kende ik het woord blog niet en wilde ik er niks mee te maken hebben. De digitale wereld houdt niet zo van mij en dat is wederkerig. Zal wel aan mijn leeftijd liggen…

Totdat ik er achter kwam dat blog van weB-LOGboek kwam. Een logboek op het web. Dat snapte ik! Wonder o wonder!  Ik heb jarenlang een logboekje bijgehouden en dat nu doen op het web, zodat jij en u wat mee kunnen kijken in mijn ervaringen, gedachten en ideeën; dat lijkt me wel wat.

Met andere woorden: hier is mijn eerste blog. Elke 2 weken komt er weer een.

Een tijdje geleden was ik bij een conferentie waar een inleidster aan ons, de deelnemers, vroeg wat ons hart sneller deed kloppen in het predikantschap. Ik schreef het antwoord zo op: “Gods liefde bekend maken en mensen bij de Heer brengen”. Dat is het, kort en krachtig!

Nu ben ik dit voorjaar bezig geweest om mijn droom voor de gemeente uit te schrijven en toen merkte ik wel dat wat voor mij zo vanzelfsprekend is vervat in dat korte statement,  nog niet zo makkelijk op te schrijven is voor de gemeente. Je moet zelf maar eens proberen onder woorden te brengen hoe ontzettend veel je van je vrouw/ man/ vriend(in) houdt. Dat valt nog best tegen; het lijkt wel of het aantal woorden dat je kunt bedenken,  omgekeerd evenredig is aan de omvang van je liefde.

Tja, en waar droom ik dan van? … Ik droom van een gemeente van Christus waar iedereen welkom is. Waar mensen groeien in hun geloof en een eenheid vormen. De gemeente is steeds meer een hechte gemeenschap van gelovigen! Er is verlangen naar Gods liefde. Die liefde wordt uitgedeeld aan elkaar en in stad en wijk ! Ik droom ervan dat God in onze kerk extra ruimte zoekt om nieuwe mensen een plek te geven.

Ik heb met de kerkenraad een weekend en een zaterdag gestoeid en gebeden over deze droom en wat er aan visie uit voort kan komen. Eigenlijk zijn het geen nieuwe of heel verrassende dingen. De opdracht van de Heer in Mattheus 28 bestaat tenslotte al 2000 jaar. Maar het opschrijven en samen ontdekken hoe dat in de gemeente concreet kan worden is een proces waar ik me enorm enthousiast van wordt. Ik vind het heerlijk als dat goed gaat (ook wel spannend hoor!).

Eind november wil ik met alle leiders in de gemeente praten over de visie en de droom. En ik bid ervoor dat de droom van mij en de kerkenraad ook ieders droom zal worden. Zo van: ja, daar worden wij ook warm van!

Daar gaat mijn hart nou sneller van kloppen!