Ik geef af en toe les op de politie academie, o.a. lessen op gebied van persoonlijke effectiviteit. Een van de dingen die ik dan leer aan politiemensen is dat het belangrijk is, uiteraard in een vertrouwde omgeving, zo af en toe iets te vertellen van je zelf.  Dat geeft begrip voor elkaars leven. Daarom wil ik ook graag iets over mij zelf vertellen als mensen daarna vragen. Maar als predikant in een gemeente van zo’n 600 mensen is dat lastig. Ik kan nooit met iedereen persoonlijk een gesprek hebben. Maar via de BLOG gaat dat een stuk makkelijker.  En dus:

Het gaat goed met mij! Na een jaar van vooral sores in het gezin en ook wat zorgen in de gemeente, kan ik dat voluit zeggen. Onze zoon Koen is volledig hersteld van zijn ziekenhuisperiode vorig jaar; hij heeft in juli na veel vertraging zijn bachelor aviation studies gehaald en heeft net een heel leuke baan gekregen. Marion en ik zijn hartstikke blij voor hem.  Carla herstelt langzaam van de burnout waarmee ze vorig jaar na 4 jaar zendingswerk thuiskwam. Ook zij heeft een leuke parttime baan. Ze woont nu in Elspeet en van daaruit bezoekt ze haar adviesklanten. Hartstikke goed hé? Wat nog mooier is, is dat ze een heel leuke vriend heeft, die ook met ons prima klikt. We zijn benieuwd hoe zij samen hun levenspad zullen uitstippelen. En tenslotte: ook Inge, onze oudste dochter met haar man Sander verrasten ons -  we worden weer opa en oma in het voorjaar van 2011. Geweldig!

Marion neemt haar plek in het leven steeds meer op haar eigen manier in, rekening houdend met haar beperkingen. Vorig jaar heb ik ervaren hoe goed het voor mij was om te leven vanuit de beperkingen die er zijn, in plaats vanuit het mogelijke dat God nog gaat doen in haar lichaam.  Dat gaf toch teveel frustratie voor ons beide. We laten ons verrassen en ondertussen zijn we blij met wat God ons geeft.

Als  je midden in dit soort zorgen zit dan ga je gewoon door en probeer je er met Gods hulp het beste van te maken. Maar terugkijkend, zeker nu we dit jaar ook veel zegen mochten zien,  merk je hoe pittig het is geweest. En dat beleefde ik zowel thuis als in de bediening. Ook daar werkte het door, daar kan ik niet omheen.

Ik zit nu gelukkig stukken beter in mijn vel. En ik zie nieuwe uitdagingen. Het momentum is er om te werken aan nieuwe visie voor de gemeente. Op verschillende belangrijke plekken hebben fijne mensen hun positie ingenomen en ik geniet ervan.  Ik zie uit naar de toekomst!

Is er nog iets te wensen?  Ik zou het bijna niet meer durven zeggen, maar die rugpijn…

Hoe het ook zij, we hebben ervaren dat in goede en slechte tijden 1 ding altijd overeind blijft: God draagt ons! We zijn dankbaar voor alle gebeden. En kunnen zeggen: God is goed, Hij is trouw en Hij is liefde.