Ik ben niet zo’n voetballiefhebber, maar voor Coen Moulijn maak ik een uitzondering. Want wat kon die kerel lekker dribbelen en mooie voorzetten geven.  Altijd op links uit het niets naar voren sprintend, een paar tegenstanders passerend en daar was weer een mooie voorzet. Een genot om naar te kijken.

Hij was met recht een idool voor vele supporters en een icoon voor de club. En zo werd hij ook herdacht bij zijn uitvaart. De beste voetballer van Feyenoord ooit.  Ik hoop dat iedereen het me verder vergeeft want ik wil het niet zo zeer over Coentje hebben als wel over de bijzondere reacties op zijn dood van die vele supporters.

Met name de jonge supporters, meest mannen, die normaal hun hand er niet voor omdraaien een supporter van de tegenstander een klap op zijn gezicht te geven, of een flinke riedel vloeken over het veld uit te storten, stonden nu samen met de ouderen, die Moulijn als voetballer nog hebben gekend,  een traan weg te pinken. Samen legden ze bloemen bij het beeld van Moulijn, samen zongen ze “geen woorden maar daden”. Ze staken vuurwerk af als eerbetoon, en legden nog eens bloemen op de lijkauto die voorbij kwam.

Het heeft iets tragisch; ruwe bolsters blanke pitten, die eigenlijk, diep van binnen iets anders willen dan de ander een klap op zijn kanis geven. Nu was er even ruimte voor emotie, nu mocht je een traan laten. Nu mocht je even een bos bloemen vasthouden; nu kon het. Straks niet meer…

Was het een confrontatie met het feit dat idolen ook sterfelijk zijn? Een uiting van machteloosheid?  Was het een enorme behoefte aan rituelen en oprechte emotie? Ik moet nog denken aan de gigantische uiting van collectief verdriet,  in de arena, toen Andre Hazes overleden was.

Voor mij komt hier het enorme verschil tussen een christelijke begrafenis en een wereldse uitvaart naar boven.  Het uitzicht aan de ene kant op een leven na de dood, het weerzien,  van de familie van de gelovige die overleden is en aan de andere kant het wanhopige en machteloze verdriet van de ongelovige vanwege het absolute afscheid dat de dood van een dierbare voor hem of haar inluidt. Ik hoor het wel eens van begrafenisondernemers als ik een uitvaart leidt: “bij jullie is er een sfeer van hoop, die ik anders niet meemaak”.

Zou dat niet het geluid moeten zijn dat die jonge supporters van Coentje Moulijn zouden moeten horen? Dat er een God is die het gat in hun leven kan vullen? Zeker weten.  Dan kunnen die jonge harten die diep van binnen hunkeren naar echtheid tot leven komen... en niet alleen als een idool sterft. Maar ook als DIE is opgestaan.